Vedic Age
വേദങ്ങളുടെ രചനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാലഘട്ടമാണ് വേദകാലം. ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള എഴുതപ്പെട്ട സ്രോതസ്സുകൾ വേദങ്ങളാണ്. വേദകാലത്തെ പൊതുവെ ആദ്യവേദകാലം, ഉത്തരവേദകാലം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായി തിരിക്കുന്നു. ആദ്യവേദകാലം ഏകദേശം ബി.സി.ഇ. 1500 മുതൽ ബി.സി.ഇ. 1000 വരെയും ഉത്തരവേദകാലം ഏകദേശം ബി.സി.ഇ. 1000 മുതൽ ബി.സി.ഇ. 600 വരെയുമാണ്.
വേദകാല ജനത ആദ്യം സപ്തസിന്ധു എന്നറിയപ്പെട്ട ഏഴ് നദികളുടെ പ്രദേശത്താണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് അവർ ഗംഗ-യമുനാ സമതലത്തിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. കന്നുകാലി വളർത്തലായിരുന്നു ആദ്യകാലത്തെ പ്രധാന ജീവിതമാർഗം. പിന്നീട് കൃഷി കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടി. വേദകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ പ്രധാന സ്രോതസ്സ് ഋഗ്വേദമാണ്.
നാല് വേദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളതാണ് ഋഗ്വേദം. ഏകദേശം ബി.സി.ഇ. 1500 മുതൽ ബി.സി.ഇ. 1200 വരെയുള്ള കാലത്താണ് ഇതിലെ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതുന്നു. പത്ത് മണ്ഡലങ്ങളിലായി 1028 സൂക്തങ്ങളാണ് ഋഗ്വേദത്തിലുള്ളത്. മണ്ഡലങ്ങൾ രണ്ടു മുതൽ ഏഴു വരെ കുടുംബഗ്രന്ഥങ്ങളെന്നറിയപ്പെടുന്നു. കാരണം ഓരോന്നും ഓരോ ഋഷികുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, വരുണൻ, സോമൻ തുടങ്ങിയ ദേവന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള സ്തുതികളാണ് ഋഗ്വേദത്തിലെ പ്രധാന ഉള്ളടക്കം. പ്രകൃതിശക്തികളെ ദേവന്മാരായി ആരാധിക്കുന്ന രീതിയാണ് അന്ന് നിലനിന്നിരുന്നത്. പ്രശസ്തമായ ഗായത്രീമന്ത്രം ഋഗ്വേദത്തിലാണ് ഉള്ളത്. പത്തു രാജാക്കന്മാരുടെ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഏഴാം മണ്ഡലത്തിൽ പരാമർശമുണ്ട്. ഭരതവംശത്തിലെ സുദാസ് രാജാവ് രവി നദിയുടെ തീരത്ത് പത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെ സഖ്യത്തെ തോൽപ്പിച്ചതായാണ് ഈ വിവരണം.
ഉത്തരവേദകാലത്ത് വേദകാല സംസ്കാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രം പഞ്ചാബിൽ നിന്ന് ഗംഗ-യമുനാ ദോവാബിലേക്ക് മാറി. കുരു-പാഞ്ചാല രാജ്യങ്ങളാണ് ഈ കാലത്തെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയശക്തികൾ. ഇരുമ്പിന്റെ ഉപയോഗം ആരംഭിച്ചതോടെ വനങ്ങൾ വെട്ടിത്തെളിച്ച് കൃഷി വിപുലമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. നെൽകൃഷി കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടി. രാജാധികാരം കൂടുതൽ ശക്തവും സ്ഥിരവുമായിത്തീർന്നു.
ഈ കാലത്താണ് യജുർവേദം, സാമവേദം, അഥർവവേദം എന്നിവ രൂപംകൊണ്ടത്. ബ്രാഹ്മണഗ്രന്ഥങ്ങളും ആരണ്യകങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും ഉത്തരവേദകാല സാഹിത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. യാഗങ്ങൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണവും ചെലവേറിയതുമായി. രാജസൂയവും അശ്വമേധവും പോലുള്ള വലിയ യാഗങ്ങൾ രാജാവിന്റെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു. വർണവ്യവസ്ഥ ഈ കാലത്ത് കൂടുതൽ കർക്കശമായി.
ആദ്യവേദകാലത്ത് സമൂഹം പ്രധാനമായും ഗോത്രാടിസ്ഥാനത്തിലാണ് സംഘടിച്ചിരുന്നത്. കുടുംബമാണ് സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകം. കുടുംബത്തലവനെ ഗൃഹപതി എന്ന് വിളിച്ചു. പല കുടുംബങ്ങൾ ചേർന്ന് ഗ്രാമവും പല ഗ്രാമങ്ങൾ ചേർന്ന് വിശും പല വിശുകൾ ചേർന്ന് ജനവും രൂപപ്പെട്ടു. സഭയും സമിതിയും എന്നറിയപ്പെട്ട സഭകൾ രാജാവിനെ തീരുമാനങ്ങളിൽ സഹായിച്ചു.
മതജീവിതത്തിൽ യാഗങ്ങൾക്ക് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഉത്തരവേദകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ യാഗങ്ങളുടെ ആഡംബരത്തിനെതിരെ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു. ഉപനിഷത്തുകൾ ബാഹ്യമായ ആചാരങ്ങൾക്ക് പകരം ആന്തരികമായ അറിവിന് പ്രാധാന്യം നൽകി. ബ്രഹ്മവും ആത്മാവും കർമവും മോക്ഷവും സംബന്ധിച്ച ആശയങ്ങൾ ഉപനിഷത്തുകളിൽ വികസിച്ചു. യാജ്ഞവൽക്യൻ, ഉദ്ദാലക ആരുണി, ഗാർഗി, മൈത്രേയി എന്നിവർ ഈ കാലത്തെ പ്രശസ്തരായ ചിന്തകരാണ്.
വേദസാഹിത്യം നാല് വേദങ്ങളും അവയോട് ചേർന്നുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളും ചേർന്നതാണ്. ഋഗ്വേദം സ്തുതിഗീതങ്ങളുടെയും യജുർവേദം യാഗമന്ത്രങ്ങളുടെയും സാമവേദം സംഗീതാത്മകമായ മന്ത്രങ്ങളുടെയും അഥർവവേദം ദൈനംദിന ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മന്ത്രങ്ങളുടെയും ശേഖരമാണ്. ഓരോ വേദത്തിനും സംഹിത, ബ്രാഹ്മണം, ആരണ്യകം, ഉപനിഷത്ത് എന്നിങ്ങനെ നാല് തലങ്ങളുണ്ട്.
ബ്രാഹ്മണഗ്രന്ഥങ്ങൾ യാഗങ്ങളുടെ ചടങ്ങുകൾ വിശദീകരിക്കുന്നു. ആരണ്യകങ്ങൾ വനത്തിൽ താമസിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നവർക്കുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. ഉപനിഷത്തുകൾ തത്ത്വചിന്താപരമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. വേദങ്ങളുടെ അന്തിമഭാഗമായതിനാൽ ഉപനിഷത്തുകളെ വേദാന്തം എന്നും വിളിക്കുന്നു. ബൃഹദാരണ്യകം, ഛാന്ദോഗ്യം, കഠം എന്നിവ പ്രധാന ഉപനിഷത്തുകളാണ്.
ഈ കുറിപ്പ് പഠനസഹായത്തിനുള്ള ചുരുക്കമാണ് — പരീക്ഷയുടെ ഔദ്യോഗിക സിലബസും വിജ്ഞാപനവും keralapsc.gov.in-ൽ ഉറപ്പുവരുത്തുക.
ദിവസവും പഠിക്കാം
മലയാളത്തിൽ ദിവസേനയുള്ള കറന്റ് അഫയേഴ്സ് ക്വിസുകൾ ടെലിഗ്രാമിൽ നേടാം.
Join @Daily_CurrentAffairs_Malayalam