Emergency Provisions: Articles 352, 356 and 360
അടിയന്തരാവസ്ഥാ വ്യവസ്ഥകൾ — ദേശീയ അടിയന്തരാവസ്ഥ, രാഷ്ട്രപതി ഭരണം, സാമ്പത്തിക അടിയന്തരാവസ്ഥ എന്നിവയും പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങളും.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ഭാഗം XVIII (അനുച്ഛേദങ്ങൾ 352–360) അടിയന്തരാവസ്ഥാ വ്യവസ്ഥകൾ വിവരിക്കുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കോ ഭരണഘടനാ സംവിധാനത്തിനോ ഭീഷണി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ കേന്ദ്രത്തിന് അസാധാരണ അധികാരങ്ങൾ നൽകുന്ന വ്യവസ്ഥകളാണിവ. മൂന്ന് തരം അടിയന്തരാവസ്ഥകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പരീക്ഷയിൽ സ്ഥിരം ചോദ്യമാണ്.
National Emergency (Article 352)
യുദ്ധം, ബാഹ്യ ആക്രമണം അല്ലെങ്കിൽ സായുധ കലാപം (armed rebellion) എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രാഷ്ട്രപതിക്ക് ദേശീയ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിക്കാം. 1978-ലെ 44-ാം ഭേദഗതി "ആഭ്യന്തര അസ്വസ്ഥത (internal disturbance)" എന്ന പദം മാറ്റി "സായുധ കലാപം" എന്നാക്കി — കൂടാതെ മന്ത്രിസഭയുടെ രേഖാമൂലമുള്ള ഉപദേശം നിർബന്ധമാക്കി. പാർലമെന്റിന്റെ അംഗീകാരം ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ വേണം; തുടർന്ന് ഓരോ ആറ് മാസവും നീട്ടാം. ഇതുവരെ മൂന്ന് തവണ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്: 1962 (ചൈന യുദ്ധം), 1971 (പാകിസ്ഥാൻ യുദ്ധം), 1975 (ആഭ്യന്തരം).
President's Rule (Article 356)
ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് ഭരണഘടനാ സംവിധാനം തകരുമ്പോൾ രാഷ്ട്രപതി ഭരണം ഏർപ്പെടുത്താം — സാധാരണയായി ഗവർണറുടെ റിപ്പോർട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ. സംസ്ഥാന നിയമസഭ സസ്പെൻഡ് ചെയ്യുകയോ പിരിച്ചുവിടുകയോ ചെയ്യാം. പാർലമെന്റ് ഓരോ ആറ് മാസവും അംഗീകരിക്കണം; പരമാവധി മൂന്ന് വർഷം (കർശന ഉപാധികളോടെ). എസ്.ആർ. ബൊമ്മൈ കേസിൽ (1994) സുപ്രീം കോടതി ഈ അധികാരത്തിന് നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തി — നിയമസഭയുടെ ഭൂരിപക്ഷം തെളിയിക്കേണ്ടത് സഭയുടെ അകത്താണ് (floor test), ഗവർണറുടെ വിവേചനത്തിലല്ല.
Financial Emergency (Article 360)
ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതയ്ക്കോ കടപ്പാടിനോ ഭീഷണി ഉണ്ടായാൽ രാഷ്ട്രപതിക്ക് സാമ്പത്തിക അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിക്കാം. ഇതുവരെ ഒരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധേയം. പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ സർക്കാർ ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളം ഉൾപ്പെടെ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിൽ കേന്ദ്രത്തിന് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകാം.
Effects of a National Emergency
ദേശീയ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന അധികാര ബന്ധത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരും. സംസ്ഥാന പട്ടികയിലെ വിഷയങ്ങളിൽ പോലും പാർലമെന്റിന് നിയമനിർമ്മാണം നടത്താം; സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് കേന്ദ്രം നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകാം. അനു. 19 പ്രകാരമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവയ്ക്കാം — പക്ഷേ അനു. 20, 21 ഒരിക്കലും നിർത്തിവയ്ക്കാനാവില്ല (44-ാം ഭേദഗതിയുടെ സംരക്ഷണം). ലോക്സഭയുടെ കാലാവധി ഒരു സമയം ഒരു വർഷം വീതം നീട്ടാം. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്ത് പൗരന്മാരുടെ മൗലികാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ കോടതിയെ സമീപിക്കാനുള്ള അവകാശവും (അനു. 32) പരിമിതപ്പെടുത്താം — അനു. 20, 21 ഒഴികെ. 1975–77 കാലത്തെ അനുഭവങ്ങളാണ് 1978-ലെ 44-ാം ഭേദഗതിയിലൂടെ ഈ സംരക്ഷണങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ കാരണമായത് — അടിയന്തരാവസ്ഥ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നത് തടയാനുള്ള സുരക്ഷാ വാൽവുകളാണ് ഇവ.
- അടിയന്തരാവസ്ഥാ പ്രഖ്യാപനം രാഷ്ട്രപതിയാണ് നടത്തുന്നത് — മന്ത്രിസഭയുടെ രേഖാമൂലമുള്ള ശുപാർശയോടെ മാത്രം
- പാർലമെന്റ് അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ പ്രഖ്യാപനം അസാധുവാകും
- ലോക്സഭയ്ക്ക് പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ പ്രമേയം പാസാക്കി അടിയന്തരാവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കാം
Comparing the Three Emergencies
മൂന്ന് അടിയന്തരാവസ്ഥകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പട്ടികയായി ഓർമ്മിക്കുന്നതാണ് എളുപ്പം. അനു. 352 (ദേശീയ) — കാരണം: യുദ്ധം/ബാഹ്യ ആക്രമണം/സായുധ കലാപം; അംഗീകാരം: പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷം; കാലാവധി: ആറ് മാസം വീതം അനിശ്ചിതമായി നീട്ടാം; ഇതുവരെ 3 തവണ. അനു. 356 (രാഷ്ട്രപതി ഭരണം) — കാരണം: സംസ്ഥാനത്ത് ഭരണഘടനാ സംവിധാനത്തിന്റെ തകർച്ച; അംഗീകാരം: സാധാരണ ഭൂരിപക്ഷം; കാലാവധി: പരമാവധി 3 വർഷം; നിരവധി തവണ ഉപയോഗിച്ചു. അനു. 360 (സാമ്പത്തിക) — കാരണം: സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതയ്ക്ക് ഭീഷണി; ഇതുവരെ ഒരിക്കലും പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടില്ല. മൂന്നിനും രാഷ്ട്രപതിയാണ് പ്രഖ്യാപനം നടത്തുന്നത്; മൂന്നിനും പാർലമെന്റ് അംഗീകാരം വേണം. 352-ലും 356-ലും പാർലമെന്റ് സമ്മേളിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ അംഗീകാരം വേണം എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക.
- ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിച്ചത്: അനു. 356 (നൂറിലധികം തവണ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ)
- ഏറ്റവും കർശനമായ ഉപാധികൾ: അനു. 352 (44-ാം ഭേദഗതിക്ക് ശേഷം)
- ഒരിക്കലും ഉപയോഗിക്കാത്തത്: അനു. 360
Key Exam Points
- അനു. 352-ന് പാർലമെന്റിന്റെ പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷം വേണം; അനു. 356-ന് സാധാരണ ഭൂരിപക്ഷം മതി
- അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്തും അനു. 20, 21 താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവയ്ക്കാനാവില്ല (44-ാം ഭേദഗതി)
- 1975-ലെ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചത് രാഷ്ട്രപതി ഫക്രുദ്ദീൻ അലി അഹമ്മദ് ആണ്
- അനു. 352 ജർമ്മൻ ഭരണഘടനയിൽ നിന്നും അനു. 356-ന്റെ മാതൃക ഗവൺമെന്റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്ട് 1935-ൽ നിന്നും